[SF] U r Mine. . PART4[End]
posted on 16 Nov 2008 21:44 by p-iaaz in FicUrMine
พลั่ก!!
ไหล่บอบบางกระแทกเข้ากับหน้าอกของอีกคน จียงหน้าบึ้ง บอกได้ว่านี่ไม่ใช่อุบัติเหตุ
จียงหันกลับไปมองคนที่ตั้งใจเดินชนเขาเมื่อครู่ แล้วก็ต้องเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ
"ฉันรู้ว่านายกำลังจะทำอะไร"
.
.
"อะไรเนี่ย ลายแทงเหรอ" ซึงรีขมวดคิ้ว ก้มดูแผ่นกระดาษยับย่นในมือที่แอบล้วงออกมา
จากกระเป๋าเสื้อของอีกคนระหว่างทางเดินไปเรียนวิชาพยากรณ์บนหอคอยทิศตะวันตก
"โถ่เอ๊ย นึกว่าจดหมายรัก ที่แท้ก็แค่แผนที่" ร่างบางบ่นพึมพำกับตัวเอง ปากสีชมพูอ่อน
เชิดขึ้นอย่างหน่ายๆ
"เอ๊ะหรือว่าเป็นที่นัดพลอดรัก ..ช่างมัน เก็บไว้ก่อนละกัน"
เขานั่งลงกับโต๊ะเตี้ยๆที่แวดล้อมไปด้วยกลุ่มเด็กเรียน นานๆทีจะเงยหน้าขึ้นมาจากหมอก
ขมุกขมัวที่ลอยเอื่อยอยู่ในวัตถุทรงกลมตรงหน้า ..เพ่งลูกแก้วกันมาสองคาบติดแล้ว
น่าเบื่อจนซึงรีต้องแอบหาอย่างอื่นขึ้นมาทำ - - เอาแผนที่มาคัดลอกลงกระดาษอีกแผ่น
ดีกว่า
ไหนๆก็ว่างขนาดนี้
***
"แน่ใจเหรอว่าไอ้เด็กนั่นมันจะไม่ตามมา" จียงพูด หยุดก้มลงดึงกิ่งไม้ที่ติดมากับรองเท้า
ออกเป็นระยะๆ
"จียง นายพลาดเองที่ทำความลับของเรารั่วไหลแล้วยังจะมีหน้ามาถามอะไรฉันอีก เดินๆ
ไปเหอะน่า ไหนๆก็มาถึงขั้นนี้แล้ว"
"เออ ขอโทษๆ ก็ฉันไม่ได้ตั้งใจนี่หว่า"
"ขอโทษก็ดีแล้ว"
"แต่ฉันไม่ใช่คนผิดซักหน่อย" ร่างสูงทำหน้าเจื่อนเมื่อยองเบหันมามองด้วยสายตาดุๆ
"เออๆผิดก็ได้"
.
.
"หยุดตรงนี้แล่ะ"
ยองเบหยุดเดินเมื่อผ่านไปราวสิบนาที ยกแขนขึ้นกั้นโดนหน้าอกของอีกคนที่เดินดุ่มๆตาม
มา จียงหยุดกึก ยองเบรีบชักมือกลับ
ข้างหน้าเป็นกลุ่มควันสีดำขนาดใหญ่ที่ลอยระยอดต้นสน ลมเย็นๆพัดผ่านพื้นป่าที่เต็มไป
ด้วยเศษกิ่งไม้สีดำ จียงรู้สึกว่าใบ้ไม้แห้งกรอบจำนวนหนึ่งแหลกลาญอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเขา
และเงามืดที่มองไม่เห็นปลายทางๆด้านหน้านั้นใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
ต่างกับตัวเขาที่กำลังค่อยๆหดเล็กลง
"ดะ - -เดี๋ยวยองเบ" จียงยื่นมือเย็นเฉียบไปแตะบ่าของคนตรงหน้า กลืนน้ำลายที่ขึ้นมาจุก
อยู่ตรงลำคอที่เริ่มตีบตันจากความหวาดกลัว "..อย่าลืมสัญญาระหว่างเราล่ะ"
ยองเบหันมายิ้ม
"สัญญาต้องเป็นสัญญาอยู่แล้ว" เขาอ่านใจจียงออก มือหนาเลื่อนลงมาหยุดอยู่ที่เนื้อผ้า
เรียบลื่นด้านในเสื้อคลุมก่อนจะดึงสิ่งที่เป็นประกายเจิดจ้าสีทองอร่ามออกมาโบกเล่นอยู่ตรง
หน้าจียงที่เปลี่ยนโหมดอารมณ์จากหน้าซีดเป็นสดใสเริงร่าอย่างรวดเร็ว
"แถวหน้าชั้นบนสุดเลยล่ะเนี่ย" ยองเบพูดยั่วจียงที่ยืนกัดปากตัวเองอย่างอดทน
บัตรคอนเสิร์ตใบสุดท้ายตกมาอยู่ในมือเขาโดยบังเอิญ ..บัตรที่จียงอยากได้นักอยากได้หนา
"ตอนนั่งดูคงเห็นห้าคนนั้นไปถึงรูขุมขน- -อย่าเพิ่งสิ ออกจากป่านายถึงจะได้" ยองเบปัดมือ
จียงออก ยัดตั๋วสีทองที่พิมพ์ด้วยหมึกจางๆว่า BIGBANG "NUMBER1" LIVE IN LOND..
กลับเขาไปในเสื้อ ก่อนจะลากแขนจียงให้เดินตามเข้าไปในช่องว่างมืดๆระหว่างโพรงไม้ที่ค่อยๆ
ดูดกลืนร่างทั้งสองหายไปจนลับสายตาของซึงรี
"ชิ! เอาของแบบนั้นมาล่อก็ยังตามเค้าไปอีกนะ"
ซึงรีเคลื่อนตัวออกจากที่กำบัง จัดกางเกงสกินนี่ของตัวเองให้เข้าที่แล้วก้าวเดินเร็วๆตามสอง
คนนั้นเข้าไปในโพรงไม้มืดๆ นึกรำคาญจียงที่ไม่มาถามเขาก่อน บัตรนั่นเขาก็ซื้อมาสองใบถึง
แม้มันจะไม่ใช่แถวหน้าสุดก็เถอะ ..ถ้ามาขอดีๆเขาก็ยอมขายต่อให้ถูกๆ อาจจะบวกราคาสัก10
เปอร์เซ็นต์
ก็เขาไม่ใช่คนใจร้ายเหมือนยองเบนี่นะ
"ลูมอส" แสงไฟสีฟ้าอ่อนพวยพุ่งออกจากปลายไม้กายสิทธ์ที่ไม่ค่อยสมประกอบของซึงรี จาก
สีฟ้าที่อ่อนอยู่แล้วค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นสีเขียวสะท้อนแสงแล้วกลับกลายเป็นสีม่วงอมส้มในที่สุด
"เป็นไฟดิสโกเชียวนะไอ้ไม้เวร"
ซึงรีสบถเสียงดังในขณะที่ทางข้างหน้าค่อยๆสว่างขึ้น
กิ่งไม้ที่ยาวระศีรษะจนต้องเดินก้มตัวต่ำเมื่อครู่เริ่มหดหายไป กว่าจะรู้ตัวขาเล็กๆของซึงรีก็พาเขา
มาถึงลานโล่งกว้างขนาดเท่าสนามฟุตบอลย่อมๆ แสงจันทร์อ่อนสาดไปทั่วทั้งผืนหญ้าที่ถูกน้ำ
ค้างเกาะพราว
ซึงรีหรี่ตามองจียงกับยองเบที่ยืนอยู่ไกลๆ ดูเหมือนกำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่างขนาดใหญ่แขน
ยาวๆ
ดูราวกับมดสองตัวที่วิ่งไปมารอบๆตุ๊กตากอริลล่า
"......กอริลล่า!"
ร่างเล็กตะโกนออกมาอย่างลืมตัว ผงะตกใจจนสะดุดรากไม้ล้มลงกับพื้น
"เห้ย ใครวะ!" เสียงจียง
"ซึงรี! หยุดอยู่นั่นเลยนะ เดี๋ยวฉันจะไปจับแก" คราวนี้เป็นยองเบที่ตาดีเป็นเลิศ ร่างกายสมส่วน
แบบนักกีฬาออกวิ่งไปทางร่างเล็กอย่างเร็ว จับแขนผอมบางกดลงกับพื้นแล้วร่ายคาถามัดแน่น
เข้ากับขากางเกงของซึงรี แต่อีกคนเร็วกว่า
"อิมเปดิเมนตา!" ยองเบชะงักค้างในท่านั้นก่อนจะล้มคว่ำลงกับพื้น ซึงรีเบียดตัวออกตะโกนลั่น
"เอกซีโอ จียง!"
คาถาเรียกของ ร่างเล็กเจาะจงชี้ปลายไม้กายสิทธ์ไปทางจียงที่ยืนตัวแข็งกำลังจะโดนแขนยาว
ของกอริลล่าขนรุงรังด้านหลังเงื้อมือออกคว้าไปทั้งตัว แต่ไม้กายสิทธ์ของเขาก็แผลงฤทธิ์อีกครั้ง
มันเรียกคิงคองตัวใหญ่ยักษ์นั่นมาแทน
วื้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด เฟี้ยววว
ตุบ!!
"โอ๊ย!" กิ่งไม้อันใหญ่หล่นลงมากระแทกหลังยองเบที่อยู่ในรัศมีการกระเด็นของซึงรีที่ถูกชน
อย่างแรงจากกอริลล่ายักษ์มาอีกที "โอ้ยไอ่ชิบหา- -"
มือเล็กฟาดอากาศไปทั่วอย่างมึนๆเมื่อแขนใหญ่ของเบล้วงเข้ามาในเสื้อคลุมของเขา ดึงเอาไม้
กายสิทธ์ตามออกไปด้วย
"ออบลิวิอาเต้" ยองเบตะโกน
จะลบความจำเขางั้นเหรอ ฝันไปเถอะ ..ซึงรีหลบทัน พื้นดินข้างเท้ากระจุยออก
จนเป็นรู
"เอกซเปลลิอาร์มัส! - เอ็นกอร์จิโอ! - โลโคมอเตอร์ มอร์ติส!!" ตาซึงรีบ้าง เขารัวคาถาใส่ยอง
เบเป็นชุด วิ่งหลบกันชุลมุนฝุ่นควันตลบยิ่งกว่าสงครามกลางเมืองในอุซเบกิสถาน ลำแสงสีแดง
เขียวฟาดฟันกันเองในอากาศราวพลุไฟในท้องทะเลแห่งความบ้าคลั่ง
จียงกระโดดเข้ามาทางร่างกายใหญ่โตที่ซึงรีกำลังจะฟาดคาถาล๊อตใหม่เข้าใส่ ร่างสูงเอี้ยวตัว
ราบลงกับพื้น สอดแขนยาวๆเข้าไปทางหลังเสื้อคลุม ตะปบเข้าไปที่เข็มขัดของร่างเล็กจนหงาย
หลังล้ม สูดกลิ่นหญ้าเย็นๆเข้าไปเต็มจมูกขณะที่เสียงของยองเบดังแว่วขึ้นข้างตัว
"ทาบิ..ชิ - - ถอยไปนะซึงรี! บอกให้ถอยออกไป - - หยุดโว้ยยหยุดเดี๋ยวนี้!" ซึงรียังไม่เลิกเตะ
ถีบร่างใหญ่ยักษ์ที่นัวเนียอยู่ข้างเขา ถึงแม้จะถูกดึงขากางเกงด้วยมือข้างหนึ่งของจียง
ผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้
ซึงรีเริ่มขาแขนชา คิดว่ารู้สึกไปเองเมื่อได้ยินเสียงแส้หวดอากาศและเสียงกรีดร้องอย่างตกใจของ
จียงและยองเบ กับเสียงตะโกนแหบห้าวของใครอีกคน
"ชิบหายแล้ว"
"ดะ - - ดัมเบิลแด"
ซึงรีสะบัดหน้าขึ้นจากพื้นหญ้า เห็นเงารางๆของอดีตอาจารย์ใหญ่โรงเรียนฮอกวอร์ตเหนือศีรษะ
รับรู้ได้ถึงแรงกดที่เพิ่มขึ้นและหายไปบริเวณหลัง ..จียงลุกขึ้นจากตัวเขาแล้ว
"ฉันจะทำยังไงกับพวกเธอดี ตัดคะแนนกริฟฟินดอร์หรือเรเวนคลอก่อนดี ..แล้วลิงยักษ์นี่มันอะ
ไรกัน?"
"ใครจะตอบก่อน นับหนึ่งสองสาม - - เอ้าตอบมาซิอุรังอุตัง" เสียงป้อปดังขึ้นจากมือของชายชรา
เกิดไมโครโฟนไร้สายจ่อเข้าตรงหน้าของผู้ถูกเรียกที่ผงะไปทางยองเบ ..ซึงรีตาโตแทบจะหลุด
ออกมานอกเบ้า จ้องมองไปยังร่างกายใหญ่ยักษ์นั้น
ไม่ใช่ลิงนี่หว่า
เป็นผู้ชายรุ่นราวใกล้เคียงกับเขา ใส่เฟอร์สีดำ
"อะเอ่ออะ ..ผมแค่มารอกินกล้วย - -โอ๊ย!"
จียงหันไปทำหน้าเหวอใส่ยองเบที่ตบหัวทาบิชิเล่น ..ใช่ ทาบิชิ ลูกพี่ลูกน้องของยองเบที่โดนคาถา
เพิ่มขนาดจนต้องระเห็จมาให้ยองเบช่วยแก้ - - แต่คนอย่างยองเบมีหรือจะรู้คาถาที่มันแปลกประหลาด
ซับซ้อน อย่างดีก็ถนัดแต่ใช้ไม้กวาดกับจับลูกควัฟเฟิลยัดเข้าห่วง
ภารกิจในคืนนี้เลยตกหนักมาที่เขา กำลังจะหาทางแก้ได้อยู่แล้วเชียวถ้าไม่มีมารเข้ามาขวางซะก่อน
.
.
"เป็นความผิดของผมเองครับดัมเบิลแด" อยู่ดีๆไอ้มารที่จียงว่าก็ลุกขึ้นพูด เสียง ‘ห๊ะ' ของยองเบกับ
จียงดังอยู่ในลำคอพร้อมกัน
"ว่ามา" ดัมเบิลแดหันไปหาซึงรี แววตายิบหยีที่จ้องมองมาที่เขานั้นมีพลังมหาศาลราวกับคลื่นสีฟ้า
ในมหาสมุทรสุดลึก แต่ร่างเล็กกลับไม่มีความประหม่าเลยแม้แต่น้อย
"..ผมแอบได้ยินสองคนนั้นคุยกันในระหว่างที่ผมกำลังปฎิบัติหน้าที่ เลยเผอิญรู้มาว่าสองคนนี้นัด
หมายกันมาที่ป่าต้องห้าม - - ในฐานะที่ผมเป็นพรีเฟคและยองเบก็เป็นพรีเฟคเหมือนกันผมเลย
ต้องตามมารับผิดชอบการออกนอกลู่นอกทางของเพื่อนทั้งสอง ..ผมผิดเองครับที่ไม่ทันห้ามพวก
เค้าไว้ตั้งแต่ชายป่า ผมได้แต่ยืนดูเพราะผมคนเดียวคงไม่มีปัญญาไปสู้รบตบมือกับใครได้.."
"อ่าว ไอ้ ๆๆๆ" จียงดิ้นเร่าอยู่ในอ้อมแขนของยองเบที่จับเขาล็อคไว้ได้ทันท่วงที ร่างเล็กแกล้ง
ทำหน้าสลดก่อนจะหันมาแลบลิ้นให้จียงเป็นครั้งที่สองด้วยความสะใจ
จียงทำหน้าเหมือนอยากจะร้องไห้ ไม่มีใครเห็นหรือไงว่าซึงรีมันโกหก แล้วมันก็กำลังแลบลิ้นใส่
เขา
ร่างสูงพยายามส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากดัมเบิลแด แต่ชายชรากลับเอาแต่ยืนผิวปาก มอง
ไปที่ทาบิชิกับยองเบอย่างอารมณ์ดี
"ยองเบ นั่นอะไรแพลมออกมาจากกระเป๋าเธอ? ซึงรี ..นั่นก็ด้วย" ดัมเบิลแดพูดยิ้มๆชี้ไปที่กระเป๋า
กางเกงของซึงรี "เอ๊กซิโอเศษกระดาษ"
ตั๋วทั้งสามใบลอยผ่านหน้าจียงไปเหมือนความฝัน ดัมเบิลแดคว้ามันเอาไว้ก่อนจะยิ้มจนตาปิด
"ว้าว ที่นั่งดีๆทั้งเลย ฉันล่ะหาซื้อในอีเบย์ยังหาแทบไม่ได้ เจอแต่ที่โก่งราคาซะสูงปรี้ด"
หาาาา
เอาคืนมานะครับ ตั๋วนั่นมันกำลังจะเป็นของผม
"ดัมเบิลแดเอาคืนมา... ซึงรีเพราะนายคนเดียวเลย.." จียงมองตั๋วในมือของชายชราด้วยสายตา
ละห้อยหา หันไปมองคนโน้นคนนี้ด้วยดวงตารื้นน้ำ
"เอาคืนมาให้ผมเถอะ ยองเบทำอะไรซักอย่างสิ!"
เขาตะโกนออกมา แต่ทำไมเสียงตัวเองถึงได้เบาขนาดนี้
เขาลองตะโกนอีกครั้ง
"เอาตั๋วคืนมา ยองเบ ซึงรี! "
"เอาคืนมาให้ฉัน.. นายต้องรับผิดชอบ.. ซึงรี นายต้องรับผิดชอบฉัน!"
"อีซึงฮยอนนนน!"
"ฮ่าๆๆคิกๆๆหึหึ.."
เสียงหัวเราะดังมาจากไหน.. เขารู้สึกมึนหัว
จียงเงยหน้าขึ้นจากอะไรบางอย่างที่อุ่นและนุ่ม ..ตักของซึงรี
"อะไรเนี่ย!" จียงขยี้ตามองซึงรีที่เอาแต่ปิดปากหัวเราะเขา
"ทำไมไม่ปลุกฉัน"
"ฟังพี่ละเมอมันตลกดี" ซึงรีหัวเราะเสียงดังเต็มที่แล้วตอนนี้ จียงได้แต่นั่งเอามือก่ายหน้าผาก
- - น่าอายที่สุดเลย
จียงยื่นมือออกไปตบศีรษะร่างเล็กเบาๆหวังจะกลบเกลื่อน"ฉันพูดอะไรไปบ้างเนี่ย ...โอยย"
"ก็มีเรียกชื่อพี่ยองเบ กินกล้วย เอาตั๋วมา.. แต่นี่เลยเด็ดสุด"
"..."
จียงพยายามจะยันตัวออกจากตักซึงรีแต่ถูกอีกคนขืนเอาไว้ก่อนจะก้มหน้าลงพูดใกล้ๆ
.
.
‘..ซึงรี นายต้องรับผิดชอบฉัน'
เต็มสองหูเลยซึงรีเล่นก้มมาพูดซะใกล้ แล้วทีหลังไม่ต้องทำเสียงแหบพร่าอย่างนี้ก็ได้แค่นี้เขา
ก็เขินจะแย่อยู่แล้ว
"สองคนนั้นน่ะ ไปเตรียมตัวขึ้นเวทีได้แล้ว ..จียงเป็นไรวะ หน้าแดงเชียว ไม่สบายปะ?"
จียงไม่ตอบแต่ผละออกมาจากโซฟา ชนโน่นชนนี่ไปตลอดทางที่จะไปห้องแต่งตัว สงสัยเขา
นอนมากไปเลยเวียนหัว เห็นหน้าใครต่อใครเป็นแพนด้าตาดำๆไปหมด
.
.
.
เสียงตะโกนจากกลุ่มคนดูดังกระหึ่มมาถึงด้านหลังเวทีที่พวกเขายืนล้อมเป็นวงกลม ประสาน
ฝ่ามือทั้งห้าเข้าไว้ด้วยกัน ใจเต้นแรงทุกครั้งแต่มักจบลงด้วยความรู้สึกดีมหาศาลที่ได้ออกไป
ปรากฏตัวตรงหน้าเวที
ต่างกันที่คราวนี้พวกเขาไม่ได้อยู่ที่เกาหลี
BIGBANG "NUMBER1" LIVE IN LONDON
ตัวหนังสือสีเงินบนพื้นทองสาดประกายร้อนแรงเข้ามาในตาจียงพร้อมๆกับอุณภูมิของคนใน
ฮอลล์ที่ดูจะคึกคักขึ้นมาทุกวินาทีถึงแม้จะเป็นเพียงโชว์เคสเล็กๆแต่ก็ทำเอาเขาอยากจะกระ
โดดขึ้นไปบนนั้นซะเดี๋ยวนี้เลย
จียงหันไปมองคนข้างๆที่ส่งยิ้มโชว์เขี้ยวตอบกลับมาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเปล่งเสียงออกมา
สนั่นหวั่นไหวพอๆกับเสียงกรี้ดด้านนอกที่รอพวกเขาอยู่
บิ้กแบง บิ้กแบง ไฟท์ทิ่ง!!!
ชายหนุ่มห้าคนวิ่งออกมาด้านหน้าเวที สปอตไลท์สี่ตัวสาดลงมาที่พวกเขา เสียงกรี้ดดังมาก
จนจียงแทบไม่ได้ยินเสียงดนตรี
ยองเบก้าวออกไปข้างหน้า
Everything
.. ain't a thing without you here in my life
ทุกสิ่งไร้ความหมายหากตรงนี้นั้นไม่มีเธอ
"ควอนจียงไฟท์ทิ่ง" เสียงซึงรีกระซิบอยู่ด้านหลัง
(you sexy hottie - you got that body - you make things right)
จียงทำตาขวางมองเจ้าของเสียงที่แกล้งชูหมัดกับพึมพำปากเป็นคำว่า ‘ผมจะรับผิดชอบ'
พร้อมทำหน้าทะเล้นจนเขาอยากเอามือเข้าไปลูบหน้าเรียวๆนั่นคืนสักที
ain't a dream...
...'cause the way you hold me hits deep inside
ให้ฉันรู้ว่าไม่ใช่เพียงฝัน แค่อ้อมแขนนั้นที่โอบกอดฉันเอาไว้
(so sweet like honey - right on the money - blowin' my mind)
everyday as i wake i'm whole
you got me feelin' so fresh and good to go
my friends think that i'm crazy, yo
well, i'm about to get crazy some more
ทุกวันฉันตื่นขึ้นได้เพราะเธอที่เข้ามาเติมเต็ม
ให้ฉันได้สัมผัสให้ฉันได้ก้าวต่อไป
ใครๆต่างว่าฉันบ้า แต่ช่างปะไรให้ฉันได้บ้าต่อไปอีกนิดก็คงดี
'cause every little thing you do turns me on
and everytime you speak you touch my soul
it's everybody's dream to be in love for oh so long
girl anything you need is in these open arms
we'll fly together free wherever you want
'cause you're my everything
every single thing
everything ..oh oh oh oh oh
เพราะเธอคือทุกสิ่งสำหรับฉัน
เป็นทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันมี ...
.................................................... THE END ....................................................
Talk นิดนึง- -
แกล้งคนอ่านนี่มันสนุกจิงๆ
(คนอ่านหลักหน่วย)
ไปแว้ว ฟี้วว
